Vandaag, 21 februari, vieren we de Internationale Dag van de Moedertaal. Een dag die wereldwijd aandacht vraagt voor taaldiversiteit, maar die voor mij — en voor veel taalprofessionals — nog een extra betekenis heeft. Taal is niet alleen een middel om te communiceren, taal vormt onze identiteit, onze herinneringen en onze manier van denken.
Naar aanleiding van rellen in 1952 toen studenten omkwamen tijdens demonstraties om het Bengaals erkend te krijgen als officiële taal in Pakistan, heeft UNESCO deze dag als Internationale Moedertaaldag in het leven geroepen. Het doel is om met behulp van talen het culturele erfgoed levend
te houden.
Taal is een drager van cultuur, geschiedenis, kennis en emotie. Door onze moedertalen te koesteren, beschermen we ook de gemeenschappen en tradities die ermee verbonden zijn.
Als vertaler werk ik dagelijks met de nuances van taal. Ik zie hoe subtiel betekenis kan verschuiven, hoe cultuur verweven zit in woordkeuze, en hoe belangrijk het is om de ziel van een tekst te bewaren. Juist daarom raakt deze dag mij zo. Je moedertaal is vaak de taal waarin je het meest authentiek bent.
Misschien herken je het gevoel dat bepaalde woorden in je moedertaal nét iets meer zeggen dan welke vertaling ook. Of dat een gezegde, een liedje of een accent je plotseling terugbrengt naar een moment uit je jeugd. Dat is de kracht van taal.
We leven in een tijd waarin meertaligheid steeds normaler wordt. Gezinnen mengen culturen, kinderen groeien op met meerdere talen, en digitale communicatie brengt mensen van over de hele wereld samen. Dat maakt de moedertaal niet minder belangrijk — juist niet. Het geeft ons een basis van waaruit we nieuwe talen kunnen leren en nieuwe werelden kunnen ontdekken.
Voor mij als vertaler is dat precies wat taal zo bijzonder maakt: elke taal opent een nieuwe manier van denken, maar je moedertaal blijft altijd je thuis.
